Αν μού επιτρεψετε τήν χρυση μη πολιτικά ορθών λεξεων,υπαρχουν τοσα ειδη τρελας οσα καί
οι ανθρωποι ψυχικά πασχοντες.Κοινό συμειο ολων αυτών των ανθρωπων ειναι οτι,ειτεμονιμα ειτε για καποιους περιοδους της ζωής τους,υποφερουν πολύ, ισως περισσοτερο
απ¨οτι ο μεσος ανθρωπος.
Αυτό τούς οδηγεί σέ παραληρημα κι¨αυτό μέ τήν σειρα του σέ εγλεισμό σέ ασυλο. Θα μπο-
ρουσα νά σάς μιλησω μέ λογια μετριασμενα γι¨αυτό τό γεγονος,γιά τό τί προοδους κανα-
με σέ σχεση μέ τό παρελθόν,γιά τό τί προσπαθειες κανουν καλοί ανθρωποι μεσα σ¨αυτό
νά βοηθησουν ΄τούς ψυχικά πασχοντες,γιά τήν προσωπική μου ιστορια πού ειναι μιά ασιοδοξη ιστορια,τουλαχιστον εως τωρα. Ομως τετοιες ιστοριες αφορουν μια μιοφηφια τών
ψυχικων πασχοντων,για την μεγαλη πλειοψιφια ισχυει πως ο ενγκλισμος χειροτερυει
τήν κατασταση καποιου πού εχει ψυχολογικό προβλημα.Δέν τούς κλεινουν εκεί γιά νά
τούς βοηθησουν,τούς κεινουν γιά νά μήν τούς βλεπουν, γιά νά μάν θυμιζουν μέ τόν πονο
τους, τον γυμνό καί αφτιασίδοτο,ενα ακομα ελεγχομενο πονο πού η ζωή γενκά,καί η κοι-
νωνική μας οργανωση ειδικοτερα προσφερει απλοχερα στόν μεσο ανθρωπο.
Αυτός ο βαθύς πονος οδηγεί τούς πασχοντες στό νά εκχωρησουν τόν ελενχο τής ζωής τους
σέ καποιον αλλο,σ¨ενα ειδικό,που μέ τήν βοηθεια τω κοινωνικων προκαταληψεων τους
πειθει οτι εχει λυση γιά τό προβλημα τους,οτι μέ τήν βοηθεια καποιας φαρμκευτικής
αγωγής θά γινουν καλά. Αυτό γινται χωρίς νά τούς προειδοποιησουν σέ τι ακριβώς
μπλεκουν.
Επειδ¨η οι μοδες αλλαξαν δέν τούς κρατούν στόασυλο αλλα τούς στελνουν πισω,στή οικογενια
τους καί στήν κοινωνια,στήν ιδια παθογενεια που τούς οδηγησε στό ψυχιατριο,οπου ολα
ακριβώς εναι τά ιδια,εκτός άπό το γεγονός οτι τωρα πια πιρνουν καποια χαπια που τούς βοηθουν καί καλά ν¨αντεξουν αυτην την κατασταση.Σιγά σιγά συνηθιζουν την φαρμακευτική αγωγή,κι¨αν η παθογενεια του περιβαλοντος τους παραμενει η ιδια,ξαναοδηγουνται στο ασυλο για ΚΑΙΝΟΥΡΓΙΑΦΑΡΜΑΚΑ Η ΑΥΞΗΜΕΝΗ ΔΟΣΗ των παλιων. Σιγά σιγα συνηθιζουν την ανευθυηνοτητα,τό νά εκχωρούν τον ελενχο τής ζωής
τους,το νατους φροντιζουν σαν αρωστους μονιμα και αμετακλητα.
Φτανει η στιγμη που το συγκενιακο τους περιβαλον ειτε κουραζεται να τους βοηθά,ειτε
παυει να μπορει,καί τοτε το ψυχιατριο χρησιευει σαν γκαραζ γι¨ατους.Ειναι απραιτητη
η αλλαγη πλευσης γι¨αυτους τους ανθρωπους,το να βρουν μια δημιουργική ασχολια
που να αποτελει μια διεξοξδο απο τις μαυρες σκεψεις τους,που μέ χρηματα που θα κερδι-
ζουν να επανακτησουν τον ελενχο τής ζωής τους,νά ξανα-υπευθυνοποιηθουν,οχι για τον
πονο τους αλλα γιά γιά τήν ζωή τους.
Ξερω οτι ολα αυτά ακουγονται σαν μια διακηρυξη αρχών γι¨αυτό θά γινω πιό συγκεκρι
μενος ,θά μιλησω γιά μενα κατα την διρκεια του εγκλισμού μου σ΅ανυσηχο¨τμημα.
Υπαρχουν τρλες που ειναι ευγλωτες καί αλλες που ειναι σιωπηλές,η δικά μου ηταν από τίς
τελευεταιες. Οι μερες μου μου στό ΅ανυσηχο΅τμημα κυλούσαν ιδιες κι¨απαραλαχτες,χωρίς νά
ελπιζω τιποτα,χωρίς νά περιμενω τιποτα. Η επαφη μου μέ τό προσωπικό ηταν τετοια που με
κρατουσε φοβισμενο,και γι¨αυτό ησυχο,γεγονός στό οποιο συνελαβαν τά χαπια.Ημουν
σέ γενικές γραμμές υγιής και μεσαιας καθαροτητας αν μου επιτραπει λιγο χιουμορ.
Μονη ψυχαγωγια εκει μεσα τα ραδιοφωνακια,τό καπνισμα,το φαγητο μια απομεμακρυσμενη
για μας τους ανυσηχους τηλεωραση. Η κοινωνικοτητα, οι φιλιες οι απροσδοκητες,που δημιουργουνταν απ¨αυτήν την κατασταση ηταν μια διεξοδος αλλα ¨εξοκειλαν¨στό παραληρημα που ηταν χαρακτηριστικο του καθενος.Πώς περναι η ωρα μέ τετοιες συνθηκες?
Μέ θημμαι ωρες ατελειωτες ξαπλομενο στο κρεβατι να κοιταζω απο μια γωνια του
παραθηρου με τα καγκελα τον γαλανο ηελαφρά συνεφιασμενο ουρανό.Με θυμαμαι νά κανω
μερικες βολτες στον ευτυχως πλουσιο σε βλαστηση και κτηριακη υποδομή,εσωτερικό χωρο του
δρομοκαϊτιου,με τον φοβο να μην χαθώ. Με θυμαμαι να μετραω τις συλλαβες στους
στιχους των πολυαριθμων τραγουδιών που εχω ακουσει στην ζωή μου.Δεν ειχε σημασια πού
μετραγα και χθες,τους ιδιους ακριβώς,κι¨ηξερα απ¨εξω τον αριθμο τους,τους μετργα
ξανα και ξανα λες κι¨ο αριθμος τους μπορουσε ν¨αλλαξει. Πως σας φαινεται αυτό για
κολαση?
Minas Farmakis.
